زمزمه هایی از دیار غربت

پروردگاریگانه را سپاس می گوییم که بار دگر و با آمدن بهار دگر ما را به اندیشیدن واداشت. چشم به آینده داریم که در سال نو چه خواهد شد و چه زیباست به خودبگوییم در سال نو چه خواهیم کرد. پروردگار مهربان کردار نیک را به گیاهان ارزانی داشت ومی بینیم درخت سیب هیچگاه گلابی نخواهد دادو کردار نیک واندیشه ی نیک را به جانوران هدیه نمود تا تلاش کنند و زندگی را آنگونه که باید به انجام رسانند و کردار نیک و اندیشه ی نیک و گفتار نیک را به انسان وا گذاشت تا خود اراده کند که کدامین راه را پیشه گرداند او نخستین اندیشه ی نیک را که عشق است به ما آموخت و نخستین ردار نیک را که مهر است به مادر یاد داد و در آغاز هر سال نخستین سخن شادباش را بر زبان ما نشاند و این سرمشق زندگی از اوست بهاران فراوان آمده است و خواهد آمد واین فراز و نشیب ها که می بینیم از ما سرچشمه میگیرد از ایزد یکتامی خواهیم که پیوسته ما را در فراز ها نگه دارد و از نشیب ها دور

 

حلول سال نو خورشیدی را به همه دوستان تبریک می گویم و امیدوارم سالی سرشار از سلامتی و تندرستی و موفقیت داشته باشند.

شبحی شکسته از نهایت دشت بر می‌گردد. از سفری که ره آوردش بی‌برادری است.

از ساحل تشنگی آمده و دستان دریا را در پای نخل‌های نگران و ساحل تفتید علقمه کاشته است.

توان واپس نگریستن نیست. همه هستی او بر خاک افتاده و همه هستی کودکان را جرعه جرعه زمین حریص نوشیده است.

اینک بر می‌گردد. از روزنه خیام، دخترکی کنجکاو سرک می‌کشد. قامتی شکسته، در جزر و مد افتادن و برخاستن، وسعت چشم‌های بی رمقش را می‌پوشاند.

- پدر تنهاست، تنها برمی‌گردد. عمویمان عباس همراهش نیست.

در آستانه خیمه منظومه خیس چشم‌ها بر مدار شکسته قامت حسین ایستاد. اشک طغیان کرد و طوفان همه دشت را در هم پیچید. پرسش در پرسش، انتظار در انتظار حسین را شکسته‌تر می‌کرد. هیچکس از عطش نمی‌پرسید. هیچ لبی را تمنای آبی نبود. عطش عباس، تشنگی چشم‌ها و گوش‌های تفتیده در نوشیدن جرعه‌ای کلام، حسین را محاصره کرده بود، و او... چه پاسخی می‌توانست بدهد.

سمت حرکتش را تغییر داد و عمود ایستاده‌ترین خیمه- خیمه‌برادر- را فرو افکند و چه پاسخی رساتر از این. روبرگرداند تا هیچکس شکستگی دوباره‌اش را نبیند.

از خیمه‌ها شعله شعله عطش می‌جوشید. دخترکان تشنه کام و پسرکانی که هنوز لبخنده‌های نخستین زندگی را تجربه می‌کردند می‌گریستند. جگر سوزترین گریه از آن شیرخواره‌ای بود که هنوز حتی گفتن «آب» را نمی‌توانست. نگاه بی‌رمق، دست و پا زدن و گریه‌ای که کم کم در گلوی خشکیده غروب می‌کرد تنها تکلم او بود.

پدر در غریبی دشت، در شقاوت خیزترین لحظه‌ها، در برزخی میان آه آه کودکان و قاه قاه دشمنان ایستاده بود. تمامی امید او، تکیه گاه صمیمی درد آلود‌ترین ثانیه‌ها و پشتوانه یک کربلا تنهائیش رفته بود.

خوب می‌دانست دیگر آب به زیارت لب‌ها و خیمه‌ها نخواهد آمد.

**************

فرارسیدن تاسوعا و عاشورای حسینی را به همه شیعیان تسلیت می گویم

 

 

 

یه حقیقت که نمیشه ازش گذشت و همه هم می دانند اینه که مقامات و مسوولان نظام از خبرنگاران فرار می کنند که علت ان هم به قول خودشون فضولی خبرنگاران هستش  میگن خبرنگاران فضولن و همه سوالی را می پرسند و بعد هم آبروریزی می کنند!!!!

در خارج از کشور این موضوع بیشتر به چشم می خوره و فرار مسوولان از خبرنگاران ایرانی بیشتره ولی با خبرنگاران خارجی رابطه ی برادارانه دارند!!!!

ولی دیروز شاهد یه اتفاق استثنایی و عجیب بودم خیلی برام جالب بود شب ساعت ۹.۳۰ بود که  آقای دکتر حاتمی بامن تماس گرفت و گفت که یه جلسه داریم و می خواییم تمام خبرنگاران ایرانی در امارات در این جلسه باشندو یه گفت و گوی صادقانه و دوستانه داشته باشیم من هم با تعجب و حیرت با پیشنهاد ایشون موافقت کردم و قبول کردم.ازشون خواستم که محور این جلسه و نشست چیه ؟ گفتند که می خواهیم که خبرنگاران در اطلاع رسانی هماهنگ باشند!

البته دکتر حاتمی رایزن محترم که می شناسمش یه شخصیت منطقی و رابطه خوبی با خبرنگاران دارند و حتی مراسم هایی که برگزار میشه به خبرنگاران خبر می دهد تا خبر ان برای خبرگزاریها و مطبوعات ارسال کنند.

حال ایشون قول دادن یه روز تعیین کنند و بعد هم دعوتنامه واسه همه خبرنگاران ایرانی مقیم در امارات بفرستند حالا این جلسه برگزار بشه نشه خدا می دونه .

 

این هم بگم که تعداد خبرنگاران ایرانی در امارات زیاد هستش خبرنگاران روزنامه ها ، خبرگزاری ایسنا، ایکنا،مهر ، ایرنا، فارس وبرنا در شهرهای مختلف امارات فعالیت می کنند.

فرارسیدن ماه محرم ماه شهادت مظلومانه سالارشهیدان حضرت اباعبدالله الحسین (ع) و یاران با وفایش را به تمام شیعیان ودوستداران و عاشقان اهل بیت (ع) تسلیت می گویم ..

گفتمش نقاش را نقشی بکش از زندگی / با قلم نقش حبابی بر لب دریا کشید

گفتمش بهرم بکش تصویر مردان خدا / در بیابان تک درختی یکه و تنها کشید

گفتمش نامردمان این زمان را نقش کن / عکس یک خنجر ز پشت سر ، پی مولا کشید

گفتمش تصویری از لیلی و مجنون را بکش / عکس حیدر را کنار حضرت زهرا کشید

گفتمش بر روی کاغذ عشق را تصویر کن / در بیابان بلا تصویر یک سقا کشید

گفتمش از غربت و مظلومی و محنت بکش / فکر کرد و چار قبر خاکی از طاها کشید

گفتمش ایثار و رنج و صبر و ایمان را بکش / گریه کرد ، آهی کشید و زینب کبری کشید

گفتمش درد دلم را با که گویم ای رفیق ؟ / عکس مهدی را کشید و واقعاً زیبا کشید

گفتمش تصویر کن تصویری از روی حسین / گفت این یک را بباید خالق یکتا کشید !